امروز صبح بر خلاف روزهای گذشته که خبرهای بد پشت سر هم رمق و انگیزه را می گرفت بهمراه بهرام رادان به دیدار آقای خاتمی رفتیم.دیدار طولانی و پر از حرف های شنیدنی داشتیم.گرچه غم از دست دادن بورقانی عزیز و از سویی خستگی چانه زنی های خاتمی برای حفظ حداقلهای شرایط رقابت در انتخابات ،به نسبت همیشه او را کسل تر نشان می داد اما امیدی که همیشه از خاتمی آموختیم در این صبح زمستانی هم موج می زد.بهرام که به تازگی از آمریکا برگشته است از شرایط بلاتکلیف فرهنگی جامعه می گفت و اینکه آیا رفتن تنها گزینه باقی مانده برای نخبگان است؟از علی سنتوری گفت و سانسورهایی که تنها بهانه شخصی و سلیقه ای حضرت صفار هرندی ست.از گلایه های اهالی سینما گفت و اینکه آب باریکه ها هم بر روی دست اندرکاران سینما بسته شده است.او گفت و من هم گفتم ...از نگرانیهای سیاسی جامعه گفتم.از عقب ماندگیها و در جا زدنها .از رد صلاحیتهایی که از لشکر اصلاحات تنها یک گروهان بی انگیزه و سردرگم بر جای مانده است،از فرصتهای گذشته و تهدید های امروز و نگرانیهای آینده ...هرچه گفتیم بازهم مرد امید از امید گفت و ماندن و صبر و ساختن...بهرام که می رود ...من می مانم و امیدهای مردی که امروز هم به خودش گفتم که راستی اگر خاتمی که تنها دلخوشیمان برای ماندن و داشتن امید است نبود چه می کردیم؟؟؟ من و پرسشهای زیادی که همیشه بی پاسخ می ماند...من و حرف آخر خاتمی که کاش می توانستم بگویم ...حرفی که بهتر آن است این چند روزه را هم تحمل کنیم تا خودش بطور عمومی از آن سخن بگوید..حرفی که اینبار اما بوی امید نمی داد...امیدی که.....
به حرفهای آخر آقای خاتمی می اندیشم.وقتی خاتمی سرش را به نشانه تاسف تکان می دهد باید حدس زد در دلش چه موجی ست؟و نمیدانید چه موجی بود..باز هم یاد حرف اخیرش افتادم که می گفت :من خیلی نگرانم برای ایران...!