خاصیت انتخابات در کشور ما اینگونه است که هر انتخاباتی از انتخابات گذشته حساس تر و تاثیرگذار بر انتخاب بعدی خواهد بود . همین روندموجب شده است رخدادهای غیر قابل پیش بینی به وفور در انتخابات ایرانی به چشم بخورد . از حضور چشم گیر مردم گرفته تا پیروزی یا شکست غافلگیر کننده و غیر منتظره جریانهای مختلف .
انتخابات آینده اما تفاوت محسوس تری در میان انتخابات گذشته دارد و آ ن هم در حوزه چالش جریانهای سیاسی است انتخابات مجلس هشتم تنها انتخاباتی است که دو گروه و دو جریان اصول گرا و اصلاح طلب کشور به جای تاکید بر سیاستها و برنامه های خود برای پیروزی احتمالی رقیب به شدت به نفی گذشته یکدیگر در افکار عمومی برای حذف طرف مقابل می پردازند به این صورت که جناح اقتدار گرا با تمام توان با اشاره به ضعفهای مجلس ششم مردم را از استقبال دوباره از جریان اصلاح طلب منع می کنند و از این سو در اردوگاه اصلاح طلبان نیز مجلس هفتم را نشانی از نداشتن توان جناح مقابل برای محقق کردن مطالبات مردم می دانند و شکل گیری مجلس مشابه را یکدستی تمام عیار در شرایط امروز حاکمیت می دانند حال آنکه هر دو جریان فعال سیاسی به ویژه جناح حاکم بر قدرت هم اکنون در درون و برای ائتلاف و اتحاد در انتخابات به چالشهای فراوانی رسیده اند و طعم شیرین کرسی های مجلس اجازه گذشت و کنار آمدن و تصمیم نهایی را از عقلای هر دو طیف نیز سلب کرده است انتخابات پیش رو برای همه دست اندرکاران و مردم آزمون ویژه است .
آزمون ویژه برای شورای نگهبان که آیا می خواهد باز با سیاست " مرگ یکبار،شیون یکبار" از تایید صلاحیت نامزدهایی که شاید بزرگ ترین دلیل رد صلاحیت آنان ، پیروزی قریب به یقین آنان باشد بگذرد و فشار کوتاه مدت رسانه های داخلی( که دیگر نای آن را هم ندارند) تحمل کند یا اینکه . . .
آزمونی ویژه برای وزارت کشور به عنوان مجری انتخابات برای برگزاری سالم ، اطلاع رسانی سالم و به موقع ( آنچه در تجریه انتخابات شورای سوم شهر از آن خبری نبود) و نیز شفافیت و عدالت در برخورداری از همه حقوق انتخاباتی برای نامزدهاست .امری که آنقدر در دولت خاتمی به سلامت آن توجه شد که از آن شورای دوم شهر ، مجلس هفتم و انتخابات نهم ریاست جمهوری بیرون آمد .
باید دید آیا وزارت کشور آنقدر شجاعت و امانتداری دارد که با صیانت از حقایق ، سرنوشت به دست مردم رقم بخورد نه اینکه خدای نا کرده خطا و یا اشتباهی صورت پذیرد که موجب دلسردی مردم شود .
آزمونی بزرگ برای مردم ! برای مردم ، برای مردم ، برای مردم . . . برای من ، برای تو ، برای ما، برای مردم . . . چه می کنید ؟ دوم خرداد ؟ سوم تیر ؟ مردم . . . مردم چه می کنید ؟
نمی دانم باز هم نمی خواهند بیایند یا این بار دیگر فهمیده اند که نیامدنشان یعنی . . .
مردم باید بیایند مردم مهم و سرنوشت سازند ، فقط کافیست بیایند ، درست چیزی که خیلی ها نمی خواهند همین است . اما باید مردم را پای صندوق ها بکشانیم .
مردم می دانند پس از آمدن پای صندق چه کنند . وای مردم . . .
و اما آزمونی بزرگ تر برای اصلاح طلبان . . .
اینکه اولاً تا انتخابات بالاخره با تفاهم و ائتلاف در نخستین گام بر رقیب پیروز شویم چون نفس ائتلاف خود یک گام بزرگ برای نزدیک شدن به پیروزی است.
"و اینک توهمی که آلوده می کند سرچشمه زلال تفاهم را "
(حمید مصدق)
انسانها بر اساس توهم نمی توانند تفاهم کنند و مشکل اساسی آنها در ندیدن واقعیت هاست و آنچه متاسفانه امروز اصلاح طلبان دچار آن شده اند نوعی توهم است توهمی که تجربه های تلخی همچون شورای اول ،تحصن در مجلس ششم و تحریم در انتخابات مجلس هفتم و در نهایت رخدادی همچون سوم تیر هشتاد و چهار نتیجه این توهمات بود .
توهمی که نه در برتری در انجا م امور است بلکه در توفیق و استقبال مردم از هر کدام است ، که حتی در صورت وجود این مهم باید گفت وقتی تفاهم و ائتلاف صورت نگیرد ، رقیب بهره برداری شیرین و آسان تری خواهد کرد چرا که آرای مردم که به شماها معتقدند تقسیم می شود و در نتیجه می شود سوم تیر هشتاد و چهار .
بالاخره در انتخابات مجلس هشتم باید با چشمان بازتری حرکت نمود چرا که مقاومت جدی در برابراصلاح طلبان صورت می گیرد . آن زمانی که اکثریت مجلس و دولت ورسانه های مطبوعاتی پشتوانه حرکت اصلاحی بود نتوانستیم گام اساسی و تحول آفرینی برداریم ، چگونه برای میدان پیشرو برنامه ریزی کرده ایم ؟
با وجود هدایت و کنترل تمام سیستم قضایی ، امنیتی ، انتظامی ، اقتصادی ، رسانه ای ، دولتی ، نظارتی و قانونگذاری در انحصار جریان اقتدارگرا ،تاکتیک جدید برنامه ریزان اصلاح طلب و تئوریسین های آنان در اتاق فکر چیست . ماموریت مهم امروز( پیش از آنکه به دنبال توهمات خود باشیم )این است که چگونه میتوان با ابزارهای محدود کار را پیش برد ؟
فرض بر آنکه امروز نهم خرداد هشتادوهفت و نخستین روز مجلس هشتم است و اکثریت قاطع آن نیروهای اصلاح طلبند . آیا این را در نظر گرفته ایم که هر آنچه مجلس اصلاح طلب ششم و دولت هشت ساله اصلاحات در زمینه اقتصاد و فرهنگ وروابط خارجی در طی چند سال رشته بود به فاصله دو سال گذشته پنبه شد چون زیرساختها ترمیم نشد چون کادرسازی نکردیم چون جامعه مدنی را تقویت نکردیم چون جامعه رفاهی و اقتصادی و زندگی مردم را فراموش کردیم ؟
چون اولویت ها را کنار گذاشتیم و به چالش با پایگاههای قدرت پرداختیم ؟چون خودمان نخبگان بزرگی چون هاشمی بزرگ را تخریب میکردیم و نتوانستیم همان تخریبها را در انتخابات هشتاد و چهار از حافظه مردم پاک کنیم ؟
چون اهل تفاهم نبودیم و نیستیم . انتخابات پیشرو آزمونی بزرگ برای اصلاح طلبان است که اولویت برنامه ریزی آنان می بایست به سمت مواردی باشد که امکان اصلاح وجود داشته باشد و دیگر انرژی برای چالش با برخی پایگاههای قدرت معطوف نشود چرا که توفیقی حاصل نخواهد شد و نباید به سمتی رفت که اینبار تمام مجلس هشتم در تحصن بسر ببرند .
باید بر اساس قانون اساسی و در جهت حفظ منافع ملی به اصلاح رویکرد گذشته و حرکت در مسیر بهبود شرایط زندگی مردم و رفاه آنها گام برداریم و در صورت رسیدن به توفیق و رسیدن به قدرت قانونگذاری باید به نحو بهتری از آن فرصت بهره برد .
تا آزمون بزرگ بیست و چهار اسفند ماه تنها یکصد روز باقی مانده است ، باید شناخت و درک خود از واقعیت توزیع قدرت در ایران ، شرایط حساس امروز و تاثیر یکایک حرکتهایمان در آینده جریان اصلاح طلبی و در نهایت سرنوشت وطن عزیزمان منطقی و پذیرش آن در دستور کار خود قرار دهیم . به آن امید